У БАБІЧАХ ПУП ЗАКАПАНЫ

Патэлефанаваўшы заўтрашняму юбіляру, дырэктару бабіцкай установы адукацыі, Аляксею Маркоўскаму, каб дамовіцца аб сустрэчы, у трубцы пачула: “Прыязджайце – школа працуе кругласутачна”. Ён заўсёды такі – з гумарам, на пазітыве. Не памылюся, калі скажу, што пасля гутаркі з такім суразмоўцам, які яшчэ і класікаў цытуе, дрэннага настрою проста быць не можа. Першай справай пытаюся пра дзяцінства.
Цяжка жылі, але весела. – Усміхаецца Аляксей Данілавіч. – Уявіце сабе: я нарадзіўся праз дзевяць год, як скончылася вайна, ў сялянскай сям’і. Бацька вярнуўся з фронту пасля кантузіі, працаваў трактарыстам у калгасе, а трэба было гадаваць нас – шасцёра дзяцей. Нягледзячы на ўсе цяжкасці яны з маці Лукер’яй Дарафееўнай ніколі дрэннага слова не сказалі на малых – так выхавалі павагу. Не дзіва, што яшчэ падлеткам мне давялось паспрабаваць свае сілы на мяцовых палетках: і баранавалі, і шаравалі… А ўвечары былі гульні жорава, кона. Жанчыны спявалі так, што заслухацца можна, вадзілі карагоды. Які голас быў у Таццяны Лахцеравай!
Адкуль з’явілася жаданне быць настаўнікам?
Мае здольнасці заўважыў тагачасны дырэктар нашай школы Іван Кузьміч Міхалкоўскі. Ён так і гаварыў: “Ты будзеш настаўнікам”. Але спачатку я паступіў у Магілёўскае культасветвучылішча, пэўны час сумяшчаў працу ў сферы культуры, быў мастацкім кіраўніком фальклорнага ансамбля “Лёс” і вёў гурткі ў школе. Потым атрымаў вышэйшую адукацыю ў Гомельскім педагагічным інстытуце на геаграфічным факультэце, але і зараз не ўяўляю свайго жыцця без творчасці, заўсёды цікаўлюся гісторыяй і этнаграфіяй, выкарыстоўваю на ўроках звесткі аб мясцовых тапанімічных назвах, легенды.
Вашы дасягненні, актыўная жыццёвая пазіцыя не раз былі адзначаны ўзнагародамі рознага ўзроўню. Якія з іх найбольш дарагія сэрцу?
Найбольш дарагія – поспехі маіх двух сыноў, мае тры ўнукі, якіх я заўсёды чакаю… Безумоўна, прыемна было атрымаць узнагароду Міністэрства культуры СССР, Падзяку Прэзідэнта Беларусі, Ганаровыя граматы за сумленную працу ў сферы культуры і адукацыі. Мяркую, сумленне – гэта галоўная якасць чалавека. Дзе б ты ні працаваў, трэба падтрымліваць гонар сваёй краіны. Вось яшчэ, на мой погляд, вартая ўвагі ўзнагарода (паказвае ліст, які захоўваецца ў школьным музеі). Малюнак майго сына Аляксандра экспанаваўся ў Нью-Йорку на выставе, прысвечанай 50-годдзю ААН у 1995 годзе, і быў адзначаны арганізатарамі за любоў да свайго краю, жаданне зрабіць свет лепш.
Як звычайна святкуеце дзень нараджэння?
У гэтым годзе “як звычайна” не атрымаецца – ў школе, як вядома, адбудзецца ўрачыстая лінейка, прысвечаная апошняму званку, трэба даць наказ выпускнікам, адзначыць лепшых вучняў… А ўвогуле з дзяцінства люблю рыбалку – так прыемна  з вудай на беражку пільнаваць гэта вёрткае срэбра і ведаць, што дома цябе чакае смачная вячэра, якую гатуе любая жонка Людміла Пятроўна (а разам мы ўжо 35 гадоў).
Гутарку вяла
Лідзія ХАРАШЫЛАВА.